.svg)
دشت کوزههای لائوس و راز کوزههای غولپیکر باستانی + عکس
در فلاتی دورافتاده در کشور لائوس، هزاران کوزه سنگی عظیم در سراسر چشمانداز پراکنده شدهاند؛ یادگارهایی خاموش از تمدنی که دههها ذهن پژوهشگران را درگیر کرده است. این منطقه که با نام «دشت کوزهها» شناخته میشود و در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده، بار دیگر با کشفیات جدید به کانون توجه بازگشته است.
به گزارش پارسینه و به نقل از همشهری آنلاین، به نقل از فرادید: از سال ۲۰۱۶، یک پروژه مشترک میان پژوهشگران لائوسی و استرالیایی در حال بررسی این منطقه است. این تیم با ترکیب روشهای علمی پیشرفته و حفاریهای سنتی، تلاش میکند پرده از یکی از بزرگترین معماهای باستانشناسی جنوبشرق آسیا بردارد.
این منطقه بهخاطر هزاران کوزه سنگی عظیمش نامگذاری شده است؛ برخی از این کوزهها تا سه متر ارتفاع دارند و چندین تُن وزنشان است. این سازهها از سنگ یکپارچه تراشیده شده و از معادنی در فاصلهای تا ۱۰ کیلومتر جابهجا شدهاند. باستانشناسان معتقدند این کوزهها بخشی از یک چشمانداز تدفینی گسترده بودهاند.
با این حال، پرسشهای اساسی همچنان بیپاسخ ماندهاند: چه کسانی این کوزهها را ساختهاند؟ در چه زمانی؟ و چگونه چنین سازههای سنگینی را در این زمین ناهموار جابهجا کردهاند؟
حفاریهای جدید سرنخهای مهمی ارائه دادهاند. پژوهشگران اشیای متنوعی از جمله ظروف سفالی، ابزارهای آهنی، مهرههای شیشهای و زنگهای ساختهشده از آلیاژ مس کشف کردهاند؛ آثاری که نشاندهنده آیینهای پیچیده تدفینی و فرهنگی پیشرفته هستند.
از مهمترین یافتهها، بقایای انسانی در داخل و اطراف کوزههاست. دندانها و قطعات استخوان نشان میدهد که مردم آن زمان از روش «تدفین ثانویه» استفاده میکردند؛ یعنی ابتدا مردگان را در جایی دیگر دفن میکردند و سپس بقایای آنها را به نزدیکی این کوزهها منتقل کرده و دوباره به خاک میسپردند؛ اغلب درون ظروف سفالی.
این ظروف که برخی تا ۶۰ سانتیمتر ارتفاع دارند و با نقشونگارهای ظریف تزئین شدهاند، اطلاعات مهمی درباره آیینهای تدفینی آن دوره ارائه میدهند. اما بهدلیل پخت در دمای پایین، بسیار شکنندهاند و نگهداری از آنها چالش بزرگی است.
یکی از جالبترین یافتهها، ابزاری آهنی است که بقایایی از یک دسته چوبی در آن دیده میشود. هنوز مشخص نیست این شیء یک ابزار بوده، سلاح یا شیئی آیینی. برای پاسخ به این پرسش، پژوهشگران از اسکنهای پیشرفته سهبعدی استفاده کردند.
این اسکنها بقایای معدنیشده چوب را درون ساختار آهنی آشکار کردند و اطلاعاتی کمنظیر درباره مهارتهای فنی و استفاده از مواد در آن زمان ارائه دادند.
پس از مرمت، این آثار به لائوس بازگردانده شده و اکنون در موزه «شیانگخوانگ» به نمایش درآمدهاند. این نمایشگاه با حمایت سفارت استرالیا، داستان این محوطه را به دو زبان انگلیسی و لائویی برای بازدیدکنندگان روایت میکند.
بازدیدکنندگان میتوانند ظروف بازسازیشده، اشیای فلزی مرمتشده و مهرههای رنگارنگ را ببینند، در کنار بازسازی صحنههای تدفینی که تصویری زنده از آیینهای باستانی ارائه میدهد.
اما راز اصلی این کوزههای غولپیکر هنوز حل نشده است. پژوهشگران اکنون از روشهایی مانند تاریخگذاری نوری و تحلیل ایزوتوپی استفاده میکنند تا زمان ساخت کوزهها و زندگی مردمانی که در آنجا دفن شدهاند را بهتر درک کنند.
در حال حاضر، این کوزههای عظیم همچنان در برابر گذر زمان ایستادهاند و تنها بخشی از رازهای خود را آشکار کردهاند. اما با هر کشف جدید، باستانشناسان یک گام به شناخت مردمانی که این چشمانداز شگفتانگیز را ساختهاند نزدیکتر میشوند.
ارسال نظر